Wystawa malarstwa w Warszawie

Na wystawie oprócz zamówień artystów wyszukały się także drzeworyty, płaskorzeźby ludowe, podhalańskie, obrazy malowane na szkle itp. - było to szukanie nowych źródeł sztuki - prawdziwej, tworzonej autentycznie, prostej, syntetycznej, odmiennej od sztuki wysokiej. Formiści przenosili sztukę ludową w obszar sztuki wysokiej - stała się elementem ikonosfery współczesnej sztuki (zaczerpnięte z Kandinsky'ego). Ta demonstracja miała również charakter narodowy (nawiązanie do podejścia symbolicznego, Młodej Polski) - odwołanie się do źródeł polskiej sztuki, fascynacja pierwiastkami narodowymi, swojskością. Na wystawie pokazane zostały obrazy olejne będące naturalną kontynuacją sztuki z lat 1913-14, niemniej jednak prócz tego pojawiła się propozycja nowej konwencji polskiej sztuki, opartej na ludowości. W sztuce ludowej interesowano się czystą, syntetyczną formą, prawdą, a nie ludową barwnością - dlatego też takie podejście poparli też artyści awangardowi z lat 20. - choćby odrzucali ludowość w sztuce wysokiej. Na wystawie znalazły się też ulotki, wycinanki itd. Charakterystyczne były odwołania do różnych źródeł (od Słowackiego do sztuki współczesnej) - nacisk na szerokie zainteresowanie.