Święta kiedyś
Snop nazywano dziade, babą, królem, kolędą albo kolędnikiem. Stał on do Trzech Króli, po czym gospodarz dawał go bydłu do zjedzenia, a odebrane z niego ziarno dodawano do zboża przeznaczonego do siewu. Ze słomy z dziada robiono też powrósła, którymi gospodarz owijał pnie drzew owocowych, aby zwiększyć ich urodzajność. Pod obrus kładziono siano, a na podłodze w zibie, słomę. Wszystko, by upodobnić ją do szopki betlejemskiej. Zanim w XIX wieku zaczęto stawiać w domach choinki, przygotowywano dekoracje z wierzchołka albo gałęzi jodłowej albo świerkowej, w mniejszości wypadków sosnowej, które uczepione zostały u powały. W wielu przypadkach nazywano je podłaźniczką. Na Rzeszowszczyźnie była to jutka, na Lubelszczyźnie. Sufity ozdabiano pająkami ze słomy, fasoli i bibuły. W regionie południowo wschodniej Polski do obecnie umieszcza się pod choinkę szopkę. Wieczerza wigilijna odbywała się według ściśle określonych reguł. Dosłownie cyfra ludzi zasiadających przy stole nie była bez znaczenia. Najlepiej jeżeli już w wieczerzy uczestniczyło 12 osób, gdyż tylu było apostołów. Najgorszym wariantem było 13 uczestników, gdyż w trakcie ostatniej wieczerzy trzynastym był Judasz. Niezjedzone resztki pozostawiano dla zmarłych na ławie przy piecu. Przed nimi wysypywano popiół, na którym przybyli przodkowie mieli pozostawić ślady. |
|
Adres www: http://215.144.162.197 |
|
Tags:
wieÅ› ,
przyrodnicze ,
polska ,
środowisko ,
2000 ,
turystyka ,
ekologia ,
ekologiczne ,
natura ,
|
|
