Sprzedaż polskiego malarstwa w Gdańsku

DZIEŁO SZTUKI – najstarsza teoria estetyki, to nauka o pięknie. Konsekwencją tego jest uznanie, że idealne piękno jest dla człowieka nieosiągalne. Istnieją dzieła znacznie różnorodne jak również różnorakie nań reakcje. Za przedmiot estetyki uznaje się wszystko to, co może być rozpatrywane w aspekcie podobanie i niepodobania. Każdemu podoba się co innego- nie ma piękna absolutnego, nie ma specjalnej dziedziny określanej mianem sztuki.Piękno realizuje się w dziele sztuki, ale przestało być nadrzędną ideą , wyrazem tego, co nieosiągalne. Natura powstała, zanim powstał człowiek. Sztuka powstała w wyniku pracy. Od czasów najdawniejszych traktuje się sztukę jako sprawność natury technicznej i jako odwzorowanie świata.Dzieło nie musi być traktowane jako twór izolowany (izolacja od reszty rzeczywistości – genezy, rozlicznych funkcji, związków z innymi dziedzinami życia) albo jako twór historyczny. Estetyka uwzględnia jego rozmaite konteksty. Pozwala to dostać nowe spojrzenie na problematykę wartości estetycznej i jej odbioru.Brak powszechnej teorii dzieła sztuki sztuki- fenomen sztuki jest zbyt złożony, bo zamknąć go w jednej regule. Można powiedzieć, że jest przedmiotem ograniczonym od reszty świata – tworzy własny, specyficzny świat artystyczny. Jest tworem celowym człowieka, zawierającym ślad jego osobistych zamiarów. Powinno się rozpatrzyć specyficzny aspekt, w jakim rozpatrywane jest dzieło sztuki. Jest on wyznaczony poprzez:wydobycie struktur i jakości cechujących dziełodążenie do określenia wartości estetycznejDzieło stanowi więc przedmiot estetyki, jeśli  ujmowane jest mając na uwadze na jego swoistość, różność w stosunku przedmiotów nie będących dziełami sztuki.